علامه طباطبایی و آموزه گناه نخستین!
17 بازدید
محل نشر: معرفت » بهمن 1382 - شماره 74 »(6 صفحه - از 22 تا 27)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
نوشتار حاضر به بررسی یکی از عقاید مهم در آیین مسیحیت می‏پردازد. بدین منظور، ابتدا نظریه گناه نخستین را مورد کاوش قرار داده، آن‏گاه از منظر علامه طباطیائی رحمه‏الله به نقد و بررسی آن می‏پردازد. اعتقاد به گناه اولیه و ذاتی، از اعتقادات مهم و اساسی مسیحیان به شمار می‏آید. مطابق این اعتقاد، نژاد انسانی وارث گناه آدم است و انسان‏ها نه به خاطر بدی اعمال خودشان، بلکه تنها بدین دلیل که از تبار آدم‏اند، ذاتا گناه‏کار به دنیا می‏آیند. اهمیت این آموزه تا آن‏جا است که بدون آن، کفاره بودن مسیح و این تصور که او «آدم بعدی» است، نامعقول جلوه می‏کند. مقصود از گناه ذاتی آن است که انسان‏ها «بدون ترس از خدا، بدون تکیه بر او و با میل شهوانی متولد می‏شوند.» از این‏رو، ما انسان‏ها «در شهوات پست غرق شده‏ایم، از نیکی و صلاح متنفریم، متمایل به شرارت‏ها هستیم و هیچ عمل صالحی را در خودمان نمی‏توانیم انجام دهیم یا درباره آن فکر کنیم. ما با گذر عمر، پندار، گفتار و رفتار پلید به وجود می‏آوریم، همان‏طور که درخت فاسد میوه فاسد می‏آورد. بنابراین، ما با طبیعت خود تحت غضب خدا و در معرض مجازات عادلانه قرار داریم
آدرس اینترنتی